Emotikony zamiast słów!

Sinusoidy, sinusoidami, ale co by było, gdyby zrobić elipsę między starożytnością, a tym dokąd zmierzamy (albo gdzie jesteśmy)? Pismo starożytnego Egiptu, niezależnie czy hieroglificzne, hieratyczne czy demotyczne to trzy rodzaje znaków:

– fonetyczne (oznaczające 1-3 spółgłosek)

– ideograficzne/piktograficzne (wyrażające rzecz lub ideę)

– determinatywne (uściślające, o co konkretnie chodzi). 

Nasze czasy to upadek czytelnictwa (przynajmniej w Polsce), które zostaje wypierane przez kulturę obrazkową, a dzięki emotikonom, bywa i tak, że nie chce się nam pisać „ale fajnie, cieszę się z tego", bo wystarczy wpisać „:D"
 

Zróbmy więc mały, artystyczny eksperyment. Co, gdyby wrócić do starożytnego Egiptu, zarazem wyrażając trendy współczesności? Czy za pomocą emotikon moglibyśmy napisać historyjkę, opowiadanie, a może nawet powieść? Trochę przerażające, prawda? No, nie powiem – taka destrukcyjna wizja mnie fascynuje.
Zatem stwórzmy coś takiego. Zapis będzie wyglądał następująco:

Znaki fonetyczne są nam niepotrzebne, będziemy zatem operować jedynie piktogramami i determinatywami. Ciąg zdania/idei będzie następujący: piktogram oznaczający podmiot>(opcjonalnie) liczba wykonawców/rzeczy i określenie ich zależności>(opcjonalnie) determinatyw> piktogram-orzeczenie>(opcjonalnie) towarzyszące mu okoliczności i ewentualne jego skutki tworzone w ten sam sposób.

Wyglądałoby to tak:

1. [Dwie dziewczynki (siostry) nie chciały rano wstać z łóżka, więc mama była zła.]

Osoby/przedmioty niepoliczalne albo niedookreślone pod względem liczebności wyrażane będą za pomocą podwójnego piktogramu oznaczającego tę osobę:

2. [zakochani]

Relacje między osobami/przedmiotami określane będą w następujący sposób:

3. [Chłopcy są kolegami.]

Aby nie tworzyć nieskończonych ciągów, podział na zdanie byłby zachowany, za pomocą znaku „|":

4.[Dwie dziewczynki (siostry) nie chciały rano wstać z łóżka, więc mama była zła. Do pokoju dziewczynek wszedł tata (mąż mamy)]

Dialogi pisane będą od nowego wiersza w taki sposób:

5. [– Co tu się dzieje? Wstawajcie (dwie) dziewczynki! – powiedział tata.]

Oczywiście ten system nie jest doskonały, bo być nie może. Zdania bardziej abstrakcyjne są trudniejsze do przedstawienia. Na pewno nie można upierać się przy jednoznacznym przekazie, bo trudno mówić o jednoznacznych znaczeniach emotikon, ale to może być bardziej plusem, niż minusem w myśl idei odstąpienia od jednoznacznych interpretacji, które wszystko niszczą i psują całą zabawę.

Oddajmy się sile destrukcji i kształtujmy na nowo!

Polub mój FP: https://www.facebook.com/wymiarkoloru
Polub mój ig: https://www.instagram.com/mikolajbizon/

______________________
 1.




2.

3.

4.

5.